Zeer zeker, er moet samengewerkt worden. In ieder geval dáár waar patiënten met meerdere specialismen te maken hebben. Op de ziekenhuizen en hun medisch specialisten rust de dure verplichting om de zorg voor patiënten met complexe ziektebeelden naadloos in elkaar te schuiven. Maar ook voor mono-disciplinaire specialismen geldt dat hun patiënten erbij gebaat zijn dat de artsen meedenken over het optimaliseren van de zorgprocessen in hun ziekenhuis. Hoe mono-disciplinair ook: Tenslotte hebben alle specialismen te maken met OK-faciliteiten, verpleging, et cetera. Samenwerken moet.

Maar samenwerken heeft weinig te maken met de organisatie van de groep waarbinnen die samenwerking moet plaatsvinden. Als een vakgroep binnen het ziekenhuis verzelfstandigt, dan liggen haar belangen nog steeds bij een positieve ontwikkeling van het ziekenhuis als geheel. Een gedeelde en vooral duidelijke visie op de ontwikkeling van het ziekenhuis is voor een soepele samenwerking tussen de vakgroepen van véél groter belang dan de zakelijke verhouding (loondienst, maatschap of verder verzelfstandigde vorm) van de specialisten tot het ziekenhuis. Wie meer zekerheid over samenwerking wil creëren, die zorgt voor een duidelijke ontwikkelingsvisie en een daarop gebaseerd gemeenschappelijk “samenwerkings-statuut” waaraan iedere specialist, in welke verhouding tot het ziekenhuis dan ook, zich conformeert.

Posted in: Over verzelfstandigen