Dat is, in uiterste consequentie, eigenlijk de vraag waarom we niet gewoon allemaal in loondienst zijn. Het “macro” antwoord daarop is een leerstuk uit de economie waarvan de basis is neergezet door Schumpeter: Aan de basis van innovatie en veranderingen in productie en logistiek ligt heel vaak ondernemerschap. De zorg (de patiënt!) is daarom gebaat bij het in stand houden van het ondernemerschap bij (een deel van) haar artsen.

Er is ook een “micro” aspect. Het verschil tussen zelf vormgeven van je werk enerzijds en dat gedeeltelijk aan je afdelingsmanager of bestuurder moeten overlaten anderzijds, zit ‘m in motivatie. Sommige mensen zijn intrinsiek beter gemotiveerd wanneer ze zich ondernemer voelen. De bron van die motivatie is persoonlijk en verschilt van mens tot mens:

  • Zakelijke veranderingsdrang die het ziekenhuis door organisatorische beperkingen onvoldoende kan faciliteren. “Dingen beter willen regelen voor de patiënt en/of de collega’s”, maar daarin beperkt worden door stroperige overlegcircuits en blokkades onder verwijzing naar een onduidelijk hoger belang.
  • Vaak gaat het om “persoonlijke ruimte ervaren”, een grotere keuzevrijheid in aspecten als work/life-balance, persoonlijke ontwikkeling, et cetera.
  • Veelgehoord is ook “direct het gevolg van je eigen beslissingen kunnen ondervinden”. Dat gaat over zelfbeschikking en verantwoordelijkheid willen voelen.
  • Geld (het maken van winst) is vrijwel altijd van secundair belang. En àls het een rol speelt, dan vaak eerder als maat van geboekt succes dan als materiële beloning.

Posted in: Over verzelfstandigen